| Akhamsiri 的个人资料i'm jak-jaan照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
3月20日 สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว...สิ่งนั้นดีเสมอ??อดทนเวลาที่ฝนพรำ... อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง...
อี้ม...อืม...อืม....เอ่อออออ....
 นานแสนนาน....นานจนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อนดี... blah..blah..blah...blah..
หลังจากที่ตัดสินใจเอาความรู้สึกเก่าๆ เรื่องเก่าๆ รวมถึง...เก่าๆทิ้งไป
ไปเปิดหูเปิดตา เจอสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต!! ทำให้รู้เลยว่าชีวิตเรายังมีอะไรที่ต้องเจออีกมากมาย
มีหลายสิ่ง หลายอย่าง ที่เราไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น และไม่เคยสัมผัสบนโลกใบนี้
(เอ่อ..ปรัชญาลึกซึ้งเกินไปไหมจั่น??)
 งั้นก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา..ซักวันก็ต้องมีวันที่เขาเดินจากไป
หรือไม่ก็ตัวเรานั่นแหละที่เป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินจากมา... ท้ายสุดเราก็ต้องอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง!!
ก็ในเมื่อก่อนหน้านั้นเราเองก็ยังอยู่ของเรามาได้
 (จริงไหม??) คงเหมือนกับที่เค้าบอกกันว่า งานเลี้ยง...ย่อมต้องมีวันเลิกรา
เลิกงานต่างคนต่างก็กลับบ้านของตน ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเก็บความสุขและความทรงจำจากวันนั้นไปได้ไปมากแค่ไหน
(ความทรงจำนั่นเองที่จะยังคงอยู่กับเรา)
อ้อ!! ลืมไปได้ยังไง รูปถ่าย!! คืออีกสิ่งหนึ่งที่จะทำให้เราย้อนนึกถึงความทรงจำ..ในวันเก่าๆได้
และก็ตัวเราเองนั่นล่ะที่จะต้องเป็นคนเลือก....ว่าจะจำในสิ่งที่ดีๆหรือไม่ดี
หลังจากที่ไปเที่ยวมาเดือนนึง ทำให้รู้สึกว่าเริ่มมีกำลังใจ มีแรง มีพลังในการที่จะกลับมาทำสิ่งใหม่ๆอีกครั้ง
ไม่ว่าสิ่งที่จะเจอนั้นจะต้องเป็นเรื่องเดิมๆ ปัญหาเดิมๆที่ซ้ำซากก็ตามที...
จริงอยู่ที่เค้าว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนคนอื่นได้ (หรือจะเปลี่ยนได้ก็คงแค่ชั่วครั้งชั่วคราว...
เพราะนั่นไม่ใช่ตัวตนของเค้าจริงๆ..)
 แต่เราสามารถที่จะเปลี่ยนตัวของเราเองได้... ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเราเอง!!!
ว่าเราเลือกที่จะเป็นอย่างไร จะถือหรือจะวาง... จะหยุดเดินหรือว่าเดินต่อ...
เพราะไม่ว่าเราจะเลือกถือ หรือว่าวาง คนที่จะหนักหรือเบาก็คือตัวเราเองที่รู้สึกอยู่ดี!!
ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่า.... เราต้องรับผลที่จะเกิดตามมาจากการตัดสินใจของเราให้ได้ (ใช่ไหม??)
ทำไมอัพบล๊อกครั้งนี้มันดูเครียดๆจัง...แต่ที่เขียนมันต้องเป็น สิ่งที่ต้องเจอในชีวิต
ยังไงเราก็ต้องเดินต่อไปข้างหน้า... (เพราะไม่เห็นจะมีใครเดินถอยหลังกันในชีวิตจริงซักคน)
โชคดีที่กลับมาก็เจองานดีๆ งานใหม่ๆ ที่อยากจะทำเข้ามาในชีวิต!!
 (ที่ไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิด ว่าตัวเองจะมีโอกาสที่จะได้ทำ)
ทำให้รู้สึกได้เลยว่าความสุข กับ ความทุกข์นี่มันเป็นของคู่กัน
ไม่มีใครที่โชคดีมีความสุขอยู่ตลอด...แล้วก็คงไม่มีใครจะโชคร้ายแสนสาหัสอยู่ตลอด
ทำให้นึกถึงคำสอนตอนเรียน คำสอนนึงอยู่เสมอว่า...
 "พระเจ้าจะให้สิ่งดีๆกับทุกคนเสมอ... ดูอย่างคนโชคร้ายที่เกิดมาพิการทั้งแขนและขาสิ
พวกเขายังสามารถใช้ปากจับพู่กันวาดภาพที่สวยงามได้...แต่ในขณะที่เราโชคดีเกิดมาครบ32
เราเองยังไม่สามารถวาดภาพให้สวยงามเท่าเขาเหล่านั้นได้เลย"
นั่นอาจเป็นเพราะพระเจ้าได้ทดแทนสิ่งเหล่านั้นให้กับเขาแล้ว....
 ซึ่งบางทีการที่คนเรามีความทุกข์ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีได้อย่างนึง
เพราะตอนที่เราทุกข์ เราก็จะรู้สึกถึงความทุกข์ ทุกสิ่งทุกอย่างอะไรก็ดูเลวร้ายไปหมด..
แล้วพอเรามีความสุข!! แม้จะเป็นความสุขแค่เพียงเล็กๆน้อยๆก็ตาม
แต่เราก็จะรู้สึกซาบซึ้งได้เลย ว่าความสุขนี่มันช่างสุข..ช่างดีสุดจริงๆ..
 มันก็จริงอย่างที่เพลง เพลงนึงเค้าว่า....
อดทนเวลาที่ฝนจาง... อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง เมื่อเวลาที่ฝนจาง...ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ..
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ....
2月2日 กลับมายืนที่เดิม....กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว....
 ระยะเวลาแห่งการท่องเที่ยวก็จบลง และระยะเวลาแห่งการทำงานก็ได้เริ่มขึ้น...
 กลับมาสู่ที่เดิมๆอีกครั้ง
 โชคดีจัง... กลับมาก็ได้เริ่มงานใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ ที่สำคัญเป็นสิ่งที่อยากทำมานานแล้วด้วย!!
ดีใจสุดๆไปเล้ย...หลังจากที่ไม่ได้อัพบล๊อกมานานแสนนานนนน....
 จนชาวบ้านชาวช่องต่างถามถึง  ที่หายไปก็.. เนื่องจากมีสิ่งต่างๆต้องทำต้องเคลียร์หลังจากที่ทิ้งไปนานตั้งเดือน
อยากจะมานั่งอัพบล๊อกย้อนหลัง... แต่ไม่ไหวๆๆ เรื่องราวต่างๆมากมายที่เข้ามาแต่ละวันมันมากมายซะเหลือเกิน
เล่าเป็นวันๆก็คงจะเล่าไม่หมด (แบบว่าแอบขี้เกียจ) อิ..อิ
 บางทีแอบไปดูบล๊อกคนอื่นแล้วโอ๊ย... ยาวเกิ๊น.. ผิดกะของเราเลย แอบอายเล็กๆ
ช่วงนี้ก็ตระเวนแจกของฝาก กะตระเวนสวัสดีปีใหม่ย้อนหลัง...
เหลืออย่างเดียว!!! คือยังไม่ได้กินตำนัว กะสุกี้เลย... พูดแล้วอยาก!!!
แต่ต้องอดใจไว้ก่อน..
 เอาไว้ขอเสร็จงานสำคัญก่อน  หลังวันที่8ก.พนี้ เจอกันแน่!!1月22日 ก็มึนๆ งงๆ บ่นๆ กานปาย....เหะๆๆๆ.... ก็ไม่มีอะไรมากมาย.... หลังจากที่หาย(หัว)ไปซะหลายวัน อิ..อิ..
ก็เพิ่งจะกลับมาบ้านนี่นา หาคอมเล่นไม่ได้อ่ะ
เรื่องของเรื่องก็คือ... กว่าจะกลับมาถึงเมืองไทยนี่มันยากมันเย็นเหลือเกิน ไฟล์ทที่จะกลับก็ดันแคนเซิล
พอเลื่อนวัน สายการบินอะไรก็เปลี่ยนกันอีรุงตุงนังไปหมด...
พอเปลี่ยนสายการบิน น้ำหนักกระเป๋าที่จะเอากลับก็ต้องเปลี่ยน
 จากที่เอากลับได้32กิโล กลายเป็น25กิโซะงั้น!! (วัยรุ่นเซ็งเลย!!) ของที่ว่าช้อปๆมาก็เลยเอากลับมาได้ไม่หมด
ต้องส่งพัสดุตามมาทีหลัง... กว่าจะได้ก็อีกตั้งเดือน (เฮ้อ!!ว่าแล้ววัยรุ่นก็ยิ่งเซ็งเข้าไปอีก)
 นี่ยังไม่นับรวมอุปสรรคต่างๆอีกมากมายระหว่างการเดินทางอีกนะเนี่ย ไม่งั้นเล่า
เฮ้อ.!!! สรุปเลยดีกว่า...
เอาง่ายๆ!! ตัวกะใจถึงเมืองไทย แต่กระเป๋าเดินทางดันหายไป1ใบซะนี่... แล้วในนั้นก็มีแต่ของสำคัญๆๆทั้งน้านเลย
ดีนะเนี่ยที่ตอนนี้จั่นได้กระเป๋าคืนมาแล้ว....
ไม่อย่างงั้นจั่นคงขาดใจตาย(เพราะเสียดายของแหงๆ)โว้ว... ย้อนๆขึ้นไปอ่านดู อัพบล๊อกวันนี้มีแต่บ่นๆๆ กะบ่นๆนะเนี่ย (อิ..อิ)
ว่าแต่ว่าห่างหายจากที่บอร์ด jakjaan.com ไปซะนาน.. เดี๋ยวต้องไปอัพเดตรูปเล่นสโนว์ส่งท้ายซะหน่อย
ก็เล่นบอกว่าจะหายไป2วัน (ไปๆมาๆ..เอ่อ!! หายไป... อย่าไปนับวันเลย)
เอาเป็นว่า. ยังไงก็จะขยันมาอัพบ่อยๆละกันเน๊าะ...
ขอบคุณทุกๆๆคนที่แวะมาเม้นท์ให้จ้า
  1月13日 Hello!! Hello!!...Test...ว๊าว!! มีบล๊อกกะชาวบ้านเค้ามั่งแล้ว (หลังจากที่อยู่หลังเขามาหลายปี!!)
วันนี้ก็ลองมาเทสต์ๆก่อน.. พอหอมปากหอมคอ.. อิ..อิ..
วันหน้ามาต่อแบบยาวๆดีกว่า... |
|
|||||
|
|
